Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι της λογικής αλλά τη στιγμή που φεύγει το δομικό σου κομμάτι της ύπαρξης δεν έχει τίποτα να κάνει με τη λογική. Είναι καθαρό συναίσθημα. Δεν έχεις κάτι να αντιτείνεις σ’ αυτό ούτε να είσαι πιο ήρεμος ή πιο προσεκτικός, αφήνεσαι απλώς στο συναίσθημα.
Δηλαδή με το που έφυγε η μητέρα μου, για μέρες μετά, θυμόμουν να είμαι πέντε χρονών δίπλα από ένα αυτοκίνητο με καρπούζι και φέτα και να τρώμε παρέα,…