Η στάση αυτή αποκαλείται συνήθως «πολιτική ανυπακοή». Δύο δεκαετίες νωρίτερα, το κίνημα των διαφωνούντων – ή αντιφρονούντων, όπως τους λέγαμε παλιά – στη Σοβιετική Ενωση εφάρμοζε μια διαφορετική στρατηγική, που ο ιστορικός Μπένζαμιν Νέιθανς αποκάλεσε πρόσφατα «ριζική πολιτική υπακοή».
Οι άνθρωποι αυτοί επικαλούνταν τους νόμους, πολλοί από τους οποίους είχαν ψηφιστεί επί Στάλιν, που θέσπιζαν δικαιώματα όπως εκείνο του…