«Τα χέρια ύψωσα να κάμω δέηση / και είδα Θεά που αρχίνησε με μαύρο φόρεμα σαν του λαγού το αίμα / Το χάραμα επήρα του ήλιου το δρόμο / κρεμώντας τη λύρα τη δίκαιη στο νόμο / και κι απ’ όπου χαράζει ως όπου βυθά / τόπο ενδοξότερο τα μάτια μου δεν είδαν». Αυτούς τους στίχους άρχισε να απαγγέλλει η Μαρίζα Κωχ όταν της ζήτησα να ξεχωρίσει ένα σημείο από τους «Ελεύθερους πολιορκημένους» που τη συγκινεί βαθιά. Δεν είναι το μοναδικό πάντως με το…
