Κάθομαι στο δωμάτιο του νοσοκομείου, η ανάσα της βαριά, τα πόδια και τα χέρια πρησμένα. Τα κοιτάζει ξανά και ξανά -σαν ασβέστης έγιναν λεει πράγματι είναι τα νύχια κάτασπρα σαν ασβέστης. Αυτά τα χέρια που δούλεψαν χρόνια για να καταφέρουν να μεγαλώσουν 2 παιδιά. Αυτά τα πόδια τα μικρά ντελικάτα κι ας έχουν πρηστεί, περπάτησαν δρόμους και δρόμους μοναξιάς, πίκρας, αγωνίας. Χαρές δεν είδε πολλές η κυρία Βασιλική.
Απο μικρή άρρωστη, μια…