Στο τέλος του 1980 με πήρε ο Στράτος Διονυσίου σαν παρτενέρ του, που ήμουν μέσα σε αυτή τη χρυσή του εποχή. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που ήμασταν μαζί, ένιωσα να παραμερίζουν την καλλιτεχνική μου υπόσταση για να πουν “η σύντροφος του Διονυσίου”. Θα το πω μικροπαράπονο
Ο Στράτος ήταν ένα μικρό παιδί στην ψυχή. Είχε πολύ χιούμορ και, μετά από εξαντλητικές πρόβες, ανέβαινε πάνω στην πίστα σαν παιδί και μας έλεγε ανέκδοτα. “Βρε Στράτο,…