Από μικρό παιδί, πάντα 1-2 μέρες πριν φύγω από τη Θεσσαλονίκη ξυπνούσα με μια λύπη ασήκωτη. Σήμερα ξύπνησα έτσι ακριβώς, και έφυγα- αυτή τη φορά κλείνοντας την πόρτα πίσω μου για πάντα.
41 μέρες χωρίς τη γιαγιακάρα μου, το Μαρινάκι μου. Τι να πω για την δύναμη, την αστείρευτη αγάπη, τη στοργή και την δοτικότητα της. Για τις φαγητάρες της. Για τα πιο όμορφα φοιτητικά χρόνια με τη φροντίδα και την παρέα της. Για το πόσο cool, ανοιχτόμυαλη,…