Για όσα από ‘μας ζουν στην ακτήεμμένοντας στις συνεχείς άκρες αποφάσεωνκρίσιμα και μόναγια όσα από ‘μας δεν μπορούν να ενδώσουνστο φευγαλέο όνειρο του να επιλέγειςπου αγαπούν σε εισόδους ενώ πηγαίνουν κι έρχονταιστις ώρες μεταξύ των πρωινώνκοιτώντας προς τα μέσα προς τα έξωμονομιάς το πριν και το μετάψάχνοντας ένα τώρα που μπορεί να βγάλειμέλλονόπως ψωμί στο στόμα των παιδιών μαςώστε τα όνειρά τους να μη δείχνουνετο θάνατό…
