Tο πρωί χτύπησε το τηλέφωνο. Στην άλλη γραμμή, μια φίλη μου από την Ζαπορίζια της Ουκρανίας. Λίγα μόνο μέτρα μακριά από την πρώτη γραμμή του μετώπου. Δεν πρόλαβε να μου πει πολλά. Απλώς: «Σου στέλνω ένα βίντεο για να δεις πως ζούμε κάθε μέρα».
Από το τηλέφωνο άκουγα τις σειρήνες που ούρλιαζαν. Καθημερινότητα και αυτή.
Κάποτε, στις αρχές της ρωσικής εισβολής το 2022, με τον ήχο της σειρήνας έτρεχαν όλοι στα καταφύγια. Το 2026 έχει γίνει…